Dobro veče, dragi slušalci. Ja sam Dragan Blagojević, danas bez Jovana, koji je zauzet, ali to nije razlog da u devetoj epizodi ne otvorimo nekoliko istorijskih fioka iz našeg Kraljeva.
Ove večeri vraćamo se u prošle vekove, među ljude koji su ostavili trag — ne samo kao znameniti Kraljevčani, već i kao znameniti Srbi, pa i svetski priznati stručnjaci, umetnici i naučnici.
Podsetio sam se Koste Cukića, čoveka rođenog u tadašnjem Karanovcu 1826. godine, tvorca srpskog dinara kao valute. Malo ko zna da je upravo jedan naš sugrađanin udario temelje nacionalnom novcu.
Spomenuo sam i Nadeždu Petrović, koja je svoje prve školske dane provela u Kraljevu, zatim pesnika Pavla Petronijevića, rođenog 1826. u Bukovici, čiji je život tragično prekinut u samo 22. godini.
Tu su i velike ličnosti poput Milenka Vesnića, državnika i diplomate, prvog Srbina sa doktoratom minhenskog univerziteta; zatim Vladislava Đorđevića, majora poginulog na Vlasini; prvog kraljevačkog fotografa Avrama Ćirića Erdoglije, školovanog u Pragu.
Pričao sam i o Dušanu Kneževiću, jednom od najobrazovanijih agronoma tadašnje Srbije; o Milivoju Crvčaninu, kompozitoru i profesorima crkvene muzike; o Dobrivoju Božiću, konstruktoru čuvene Božićeve kočnice koja se i danas koristi na železnicama sveta.
Nezaobilazan je i Vladislav Maržik, slikar koji je ostavio neprocenjive crteže starog Kraljeva, kao i Natalija Belimarković, prva školovana babica u gradu.
Zatim sam ispričao malu istorijsku dragocenost — priču o čoveku iz Kruševice, kiridžiji Miloradu Joksimoviću — Piliviki, koji je 1915. godine, tokom albanske golgote, dao krv tadašnjem prestolonasledniku Aleksandru Karađorđeviću, spasivši mu život.
Kada je kralj Aleksandar 1933. posetio Žiču, tražio je samo jednog čoveka — Piliviku. Zagrlio ga je, poljubio i javno zahvalio. Poklonio mu je i mali posed za gostionicu u Žiči, koja je kasnije nacionalizovana, ali zgrada i dalje postoji kao sećanje na njihovo prijateljstvo.
